خوب بید ایگوُفدی به یکی

تا ایگوُ سرُنا  ایزَنی

حالیت ایکرد گوُمزَبونی

ا او سرَ  گشاد ایزَنی.

خان طِلا نومت چیچی بید

مو ایگوُمت تو  اوملی

فکر ایکنُی  نیبیننت

غَلاغه جای  بلبلی.

ا کشورُم اگر  ایگُوم

تیشه به ریشَم ایزَنن

اینجوهو سر ایجنبونوم

تیرُم ا اونجو ایزَنن.

اگر تونم وطن داری

ایفَمیدی که بی وطن

چیکار ایگُوم ا شَرومون

چه رازیه تو حرَفومون

تو که خطر نَکرَدیه

مَرزانه  رد نَکرَدیه

تو  بلبشو  پرَیدیه

فکر سپر نَکرَدیه.

دنیای تو پَنیَرکه

درد تو  با طبیبَکه

نوک زَدنت به شاخاها

ا زور باد  رودَته.

بره یه قارکی بده

دَسد  رفاقتی  بده

روی حصار  مسچدی

پای مُنارکی بده.

کی گفُده تو خبر بدی

پیغوم ا  پُشد در بدی

اینجو که جمکرَون نبَید

قار قارته  هدر بدی.

تیر باران شد . یاد او وهمه مبارزان راه آزادی گرامی باد.

ایرج از من و ما جلوتر بود

چراغش همیشه روشن بود

پایان هر کتاب سحرش بود

سپیده هنگام رفتنش بود.

اهل فکر و دانش بود

مردم دوست و عارف بود

تبسم فیلسوفانه ایی بر لب

خنده اش گاه از ته دل بود.

مهر از دست او جاری

طبیب مهربان مردم بود

دیده بودم که میبخشد

به آنکه محتاج بخشش بود.

بیشتر بگویم او کم گفت

مجال گفتن اندک بود

اگر هم بود حرف رفتن بود

عشق او ولی ماندن بود.

شب آخرش نمیدانم

نا خوانده بر در بود

خاموش چراغ و سپیده

نا دیده دشمن بود.

روز آخرش نمیدانم

مرحم آیا به زخمش بود

حاشا که زخمتان گوید

او طبیب ملت بود.

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

برق ستاره پیدا

لورچ ایزَنه تو دنیا

هر جایی شی  گرفدت

نگا بُکَن به  بالا.

بینی تو بختیاره

هَنی نگاش به مایه

سیل ایکُنه  به ایران

او  هومنیشینه  ماهه.

دَیر و ورَش زیادن

بشماری بیشُمَارن

گپ و کوچیک دیارن

ستاره های  ماین.

هر چی که بختیار گوُ

مردم ایگون  بجایش

تا بوُه هه دوامش

هر جا ایا  صدایش.

دیرَ ایخورن نگا کن

پرچمشون سه رنگه

شیر نشون و افتو

تو آسمون  بلنده.